Ons familiewapen wordt in de heraldiek als volgt omschreven:
" een meerman, gebaard en gehelmd met een krul in de staart, in de linkerhand een rondas en in de rechter hand een ontbloot Turks zwaard opgeheven houdende."

 

 

De kleuren zijn niet exact bekend, maar zijn naar alle waarschijnlijkheid: blauw voor het veld en zilver voor de geschubde staart, harnas, helm en zwaard, eventueel met goudbeslag.
Waarom dit wapen? Dat is natuurlijk moeilijk te achterhalen. Maar misschien ligt de verklaring toch voor de hand. We zagen al eerder dat Marinus "zeeman" betekent. Dus daar ligt waarschijnlijk de verklaring.
Dat het wapen gebruikt is weten we zeker!

Twee muntmeesters n.l. Egbert en zijn zoon Herbert respectievelijk muntmeester in Groningen en Leeuwarden. Van beiden is bekend dat zij als muntmeestersteken van het familiewapen gebruik maakten. U kunt u zelf in het Koninklijk kabinet van munten, penningen en gesneden stenen in Den Haag overtuigen. In het Fries Munten- en penningkabinet te Franeker liggen alle munten van Herbert Marinus. In de numismatiek (muntenleer) wordt het muntmeestersteken echter ten onrechte hardnekkig een "sirene" genoemd, dus een zeemeermin.
Lucas Marinus, een zoon van Egbert en dus een broer van Herbert was kleermaker te Amsterdam. Deze Lucas gebruikte een samengesteld wapen, waarvan de zeemeerman een gedeelte was. De rest van het wapen bestond uit dat van zijn vrouw. Er is een brief van Lucas in het archief van de Verenigde Oostindische Compagnie, waarin hij schrijft aan de bewindhebber. Deze brief is gezegeld met zijn wapen.

Er bestaat echter nog een wapen, dat u vandaag de dag nog kunt bekijken.
In een artikel in het Nieuwsblad van het Noorden van 15 juni 1983 is gesuggereerd dat het pakhuis London aan de Hoge der A 21 in Groningen aan de familie van muntmeester Egbert Marinus zou hebben toebehoord. De auteur heeft gedacht dat dat zo was, maar daarnaar geen onderzoek gedaan. In een persoonlijk gesprek met numismaat J.C. van der Wis, gaf hij dat later ook toe. In zijn artikel in De Beeldenaar 11 (maart/april 1987) gaf Van der Wis, die de koop- en verkoopakten van het bewuste pand bestudeerde, daarom aan, dat de in het Nieusblad van het Noorden gedane suggestie zonder enig bewijs is. Helaas, niet iedere zeemeerman verwijst naar de Marinussen! Als dat zo was z\ouden veel vragen opgelost kunnen worden.

 

Tot slot is nog het vermelden waard, dat in de inventaris welke is opgemaakt na het overlijden van Egbert Marinus en Joanna Daendels voorkomt: een seste part in het schip de Meerman.